Ցանկացած դրամատիկական ստեղծագործություն միշտ գրվում է` ունենալով բեմադրվելու հեռանկարը: Պիեսն ընթերցելիս անգամ այն արդեն հայտնվում է ընթերցողի աչքի առջև, և յուրաքանչյուր ընթերցող էլ պիեսի հերիոսներին և սյուժեն պատկերացնում է յուրովի: Բեմի վրա նա արդեն կարող է տեսնել բոլորովին այլ կերպարներ ու պատմություն. դա կարող է հաճելիորեն զարմացնել նրան կամ ընդհակառակը: Հայ և համաշխարհային թատրոնի պատմության մեջ քիչ չեն այն դեպքերը, երբ պիեսի բեմադրությունը տապալվել է: Մինչդեռ հրաշալի խաղը կարող է հավերժացնել գրական ստեղծագործությունը կամ էլ հանդիսատեսի հիշողության մեջ գրական կերպարին հավերժացնել այդ դերասանի խաղով: