 |
| Արմեն Օհանյան |
Երկրորդ հեքիաթը, կամ հեքիաթի նորովի մեկնաբանությունը կրկին պատկանում է երիտասարդ ժամանակակից գրողի` Արմեն Օհանյանին: Հեքիաթը կոչվում է Կիկոսի վերադարձը ու Կիկոսի շարունակությունն է: Կիկոսը վերադառնում է և պատմում իր իսկ հեքիաթը պարզապես արդեն Արմեն Օհանյանի միջոցով: Սա և հեքիաթ է , և հեքիաթի վերլուծություն, վերլուծություն հենց հերոսի կողմից: Հեքիաթի հերոսն է ներկայացնում իր հեղինակներին, հարգանքով հիշում Թումանյանին ու ներկայացնում նաև մյուս հեղինակին: «Անունն Արմեն է, էս տողերի հեղինակն է: Բարդ ենք հարաբերվում, լեզու չենք գտնում: Հեղինակս ուզում է հաղթահարել իմ մահվան պատմությունը, քանի որ համոզված է. իր ժողովրդի հետագա հաջողությունը Թումանյանի հեքիաթները վերապրելուց է կախված: Նրա հասկանալով` հայկական ժամանակը քարացել է երեք հզոր հեքիաթի մեջ. Ձախորդ Փանոսը հայի անցյալն է, հայի բախտը, որ չի բերել, Քաջ Նազարը` ներկան, հայոց երազն ու երազանքը, իսկ Կիկոսի մահը` վախն ապագայի նկատմամբ»: